Zr. Anima Christi – Thuiskomen gebeurt op de plek waar liefde is

In Klooster! nr 7 schrijft Leo Fijen over zijn ontmoeting met zr. Anima Christi, net voor haar vertrek naar Kazan, Siberië. Hij belooft haar te bellen. Een paar weken later is het zo ver. Ze vertelt over haar ommekeer, na een periode van eenzaamheid en vertwijfeling.

‘Ik had geen functie meer, ik was echt niemand. Ik moest sterven aan alles wat me lief en dierbaar was. Ik ontdekte opnieuw mijn eigen zwakheid en wist niet wat er met me gebeurde. Ik moest als generaal overste altijd sterk zijn. Hier in Kazan kon ik onthechten en zat ik gewoon te huilen. En juist toen werd ik geraakt. Ik zat in de auto van Kazan naar Uliànovsk. Er was alleen maar sneeuw om me heen. Ik vroeg me af: wat doe ik hier in hemelsnaam? Op het moment dat ik niet wist hoe het verder moest, midden in een woestijn van ijs en sneeuw, klonk het in mijn hart: God wil hier iemand die van hem houdt. Dat was een moment van genade op een nulpunt van mijn leven. Die innerlijke stem en die genade gaven me kracht. Ik wil dat je van me houdt, dat begreep ik ten diepste. God spreekt tot ons, bij mij en tot ieder van ons. Later was er nog zo’n moment, in een klein kapelletje in Tadzjikistan. Ik was aan het bidden en keek naar een schilderij van het aangezicht van Jezus. En ik wist het zeker: ik moest mijn leven in Gods hand leggen, ik moest mezelf geven aan hem. En dat is nu hier, met een nieuwe missie, een nieuwe kerk. Die kerk heeft moeders nodig. Daarom ben ik hier. We geven die kerk een moederlijk gezicht’,

Thuiskomen

Ze heeft geen klooster in de vertrouwde zin van het woord, ze woont vijfhoog, in een flat zonder lift. Met één andere zuster en twee studentes uit India. Zo is ze thuisgekomen. Kazan is haar thuis geworden.

‘Thuiskomen gebeurt op de plek waar liefde is, waar je je geliefd voelt, waar je de liefde van Christus mag leven voor de ander, waar je je aanvaard weet, ook in je kwetsbaarheid en beperkingen. Zo ben ik thuisgekomen. En zo word ik van niemand weer langzaam iemand. Maar daar is wel stilte voor nodig. Soms ben ik uren in stilte. Het eerste uur praat je nog tegen de Heer. Daarna ben je uitgepraat. Juist dan moet je blijven zitten. Juist dan gaat er iets open voor je. En juist dan gebeurt er iets in het gebed zonder woorden: God, ik heb U lief. En je voelt dan: Hij heeft mij ook lief. Dat is het ultieme thuiskomen. In de stilte van gebed zonder woorden.’

Lees het hele interview in Klooster! nr 7, blz. 10-13
Foto: Peter Beemsterboer

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!