Witte Donderdag jaar C – Een onvergetelijk afscheid

Schriftlezingen: Exodus 12,1-8+11-14; 1 Korintiërs 11,23-26 en Johannes 13,1-15

De laatste avond…
Aan de laatste avond van het leven van mijn vader, bewaar ik bijzondere herinneringen. Hij was helder, zich goed bewust dat hij ging sterven en dat het moment was gekomen om afscheid te nemen. Die laatste avond waren we daar met mijn moeder en de kinderen. Voor ieder van ons had hij nog een persoonlijk woord, een aanmoediging en bevestiging gesproken en een dankwoord, vooral voor mijn moeder. Zijn taak op aarde was vervuld. Er sprak veel liefde uit. Die nacht is hij gestorven, nadat hij ons gevraagd had naar huis te gaan en te gaan slapen opdat we de dagen erna voldoende krachten zouden hebben. Het was een avond die ik nooit zal vergeten. Het is voor mij een blijvende mooie herinnering.

Een afscheid…
Wellicht dat u ook zulke momenten van afscheid hebt gekend, die indruk hebben gemaakt. Dat kan natuurlijk ook een pijnlijke indruk zijn geweest. Niet voor niets hechten we waarde aan iemands laatste woorden en iemands laatste wil. Vaak zijn droevige momenten niet alleen maar droevig, dan hebben ze een diepere betekenis. Ze laten ons zien wat werkelijk waardevol is, wat er echt toe doet en wat eigenlijk helemaal niet. Mijn vader had nog gevraagd om een buurman te halen die kwaad op hem was geweest; hij wilde nog graag met hem spreken om goed uit elkaar te kunnen gaan. De man is gekomen, geroerd door die geste en ze hebben elkaar de hand gereikt.

Het afscheid van Jezus
Op de avond van Witte Donderdag gedenken we Jezus’ afscheid; het is een unieke avond, de meest bijzondere avond van Jezus’ leven. Hij weet dat zijn uur gekomen is, dit is het uur van zijn lijden en sterven. Hij spreekt tot zijn leerlingen woorden, die ze niet zullen vergeten. Veel woorden gaan over de liefde. Hij laat zijn leerlingen tekens van zijn liefde na, het mooiste wat Hij ons te bieden heeft: het priesterschap en de Eucharistie en het gebod van de naastenliefde, van de eenvoud en nederigheid, uitgedrukt in de voetwassing.

Groter zou hij worden…
Adam had in het paradijs de vrucht aangenomen van de boom van kennis van goed en kwaad. Inzicht zou hij daardoor krijgen en groot en trots, verheven als God zou hij zijn. Maar de vriendschap met God zou Hij verliezen en zijn leven zou door strijd getekend worden.

Kleiner wilde Hij zijn…
De nieuwe Adam herneemt de misstap van die eerste Adam: Jezus kiest ervoor als slaaf te knielen voor Zijn medemens, die eer te bewijzen. Dat deed Hij niet omdat die mens zo goed was: ook Judas heeft Hij de voeten gewassen en Petrus die Hem zou verloochenen. Zowel de Eucharistie als de voetwassing zijn tekens van uiterste liefde. Alleen de liefde – niet het geweld, de boosheid en de haat – kan Gods koninkrijk bouwen. De leerlingen zijn op deze avond nog vooral met hun eigen dingen bezig: met hun positie bijvoorbeeld – ze maakten daar ruzie over wie de grootste is –; en Judas denkt aan het geld dat hij aan het verraad van Jezus gaat verdienen, Petrus is er met zijn eigen menselijk redeneren; hij heeft een God voor ogen die aan zijn ideeën moet beantwoorden, die gaat voor succes. Jezus doorbreekt die gedachte, want God is anders dan wij denken en wie kan Hem doorgronden?

Wat belangrijk is
Zo is deze bijzondere avond een uitnodiging aan ons om na te gaan wat werkelijk belangrijk is in ons eigen leven en wat niet. Dat ligt uitgedrukt in de Eucharistie waarin Jezus zich geeft, dienend en liefhebbend, Man met een missie. Belangrijk is dit: Vervul je taak met liefde, in dienstbaarheid; leef met iedereen in vrede, niet te beroerd om de minste te zijn, een hand te reiken, te dienen.

† Jan Hendriks

Afbeelding: Sieger Köder

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 45!