Weekbrief Leo Fijen – 5 januari 2020

Rust zacht lieve zuster Margareth

Op Tweede Kerstdag parkeer ik mijn auto op een verlaten terrein van het ziekenhuis in Zeist. Het symboliseert de leegte van de naderende dood. Ik loop de hal binnen en zie geen mens. Het is half twee in de middag. Er is een receptioniste en er is een winkeljuffrouw voor het restaurant en de kiosk. Maar er is voor de rest helemaal niemand. Het ziekenhuis is uitgestorven op een dag en een uur die in het teken van het sterven staan. Zuster Margareth wacht op de dood. De vrouw die in 2019 haar 60-jarige professiefeest vierde en bijna tegelijk het sacrament van de zieken kreeg toegediend, heeft niet lang meer te leven. De religieuze die twaalf jaar priorin was van de kanunnikessen van het Heilig Graf in Maarssen, wacht in het ziekenhuisbed op haar dood. Ik ken haar al meer dan 20 jaar en ben verdrietig. Zoals ze voor iedereen klaar stond en bad, zo deed ze dat ook voor mij. Daarom ga ik nu bij haar langs. Ze heeft naar me gevraagd.

Vertrouwen

Wat zeg je tegen een vrouw die God zo gezocht heeft en zo intens de weg van Christus heeft gevolgd? Ik groet haar, bid met haar en dank haar. En ik vraag haar of het goed is om voor te lezen uit het boekje Overdenkingen in Eenzaamheid, van Thomas Merton, verschenen in de laatste maanden van het afgelopen jaar. Ze knikt en lacht een beetje. Ze is er helemaal bij. Dan lees ik: ‘Heer, mijn God, ik weet niet waar ik heen ga. Ik ken de weg niet die voor me ligt. Ik kan niet met zekerheid zeggen waar die zal eindigen. Ook ken ik mezelf niet echt. En als ik denk dat ik Uw wil volg, dan betekent dit nog niet dat ik dit ook werkelijk doe. Maar ik geloof dat het verlangen U te behagen U in feite ook behaagt.’ Ik kijk naar zuster Margareth. Ze knikt. Dat is zo, fluistert ze. Ik weet niet hoe het zal gaan. Maar ik heb wel geleefd om God te behagen, voegt ze er aan toe.  Ze lacht. Haar ogen twinkelen en blijven tot aan haar laatste adem teder, zacht en ook ondeugend. ‘Daarom zal ik op U vertrouwen, ook al lijk ik verloren in de schaduw van de dood. Ik zal niet bang zijn, want Gij zijt steeds bij mij’, lees ik verder. Ze pakt mijn hand. Ze knikt weer. Het niet weten, maar wel vertrouwen, zonder angst.

We zingen haar naar God toe

Zo is het afscheid, voor de laatste keer. Ik kus haar en bid opnieuw. Voordat ik de kamer verlaat, lees ik nog eens die laatste regels. Niet weten, wel vertrouwen, zonder angst, naar God toe. Zo is ze gestorven, op 86-jarige leeftijd. Zaterdag 4 januari is de uitvaart, vanuit de kerk in Maartensdijk waar ze eens per maand kerkganger was. Voor het laatst op 24 november. Ik zal haar missen, deze Godgewijde vrouw die leefde en bad voor anderen. We zingen haar morgen naar God toe. De leegte van Tweede Kerstdag in Zeist is gevuld met vertrouwen dat God haar welkom heet. Rust zacht, lieve zuster Margareth.

Leo Fijen

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!