Weekbrief Leo Fijen – 18 november

Wachten 

Als het weer het toelaat. Het zijn de woorden van Daniël van Santvoort, vader-abt van de trappisten op Caldey Island, voor de kust van Wales. Hij zei het tegen me vijftien jaar geleden, bij mijn eerste aflevering van de eerste kloosterserie die ik zelf mocht maken. Als het weer het toelaat, ik ben deze woorden van broeder Daniël nooit vergeten. De trappisten op dat prachtige eiland leven letterlijk met de natuur. Voor een bezoek aan de tandarts moeten ze met een heel klein bootje oversteken naar Tenby, een vaartocht van 25 minuten. Maar als het weer daarna omslaat, kunnen ze niet meer terug. Soms moeten ze meer dan een week in Tenby wachten. En ze realiseren zich daarna dat ze niets te vertellen hebben. De trappisten op Caldey Island delen in de schepping die groter is dan henzelf en leven met eerbied voor de Schepper. Als het weer voor een deel je leven bepaalt, word je vanzelf nederig en bescheiden en leer je dat het niet om jou draait, maar om de Ander. Als het eiland je dagelijkse weerbarstige realiteit is, weet je dat je als mens niet zo veel voorstelt en besef je steeds meer dat je moet wachten in het leven. We zijn niet meer zo ver van de Advent, we koesteren daar het wachten. Maar de trappisten op Caldey Island leven elke dag met dat wachten. En als je kunt wachten, krijg je vanzelf aandacht voor het geschenk van de ander en de Ander. Als je vaak moet wachten, weet je ook dat je niet kunt leven zonder de barmhartigheid van de ander. Daarom is het leven van monniken op een eiland een leerschool voor leven en geloof. Ik wilde na vijftien jaar daarom heel graag opnieuw naar Caldey Island. Broeder Daniël had toestemming gegeven, het kleine bootje werd al in gereedheid gebracht. Mijn koffer stond al klaar, totdat Daniël de dag voor vertrek een urgent bericht stuurde met de volgende strekking: ‘Kom niet, want het weer is omgeslagen. Misschien kun je nog wel komen, maar lukt het niet om terug te varen en moet je misschien een week wachten. Laten we het uitstellen tot het voorjaar als de stormen voorbij zijn’. Wachten tot de lente, op de eeuwigheid stelt dat niets voor. En voor mij is het met de Advent in aantocht een goede les in nederigheid, bescheidenheid en wachten. Wachten op het licht van Christus. En met Christus zijn de maanden tot de lente een zucht die zo voorbij is.

Leo Fijen