Weekbrief Leo Fijen – 16 oktober

Geheeld in de boomgaard, verbonden in de schepping met je overleden naaste

Afgelopen woensdag vroeg een aardige mevrouw uit Lelystad me een boek te signeren. Het geheim van de stilte, heet deze uitgave, geschreven over al die ontmoetingen op het eiland van de stilte, Schiermonnikoog. Toen ik had gedaan, wat deze mevrouw me vroeg zag ik tranen in haar ogen. Ik vroeg niets, het was toen ook stil. Stem van de stilte, spreek in jou, was mijn tekst in haar boek. Die stem sprak echt in haar. Want een half uur later bij haar vertrek naar Lelystad kwam ze weer naar me toe. ‘Weet u waarom Schier zoveel voor mij betekent’, vroeg ze. Ik luisterde slechts. ‘Omdat dit de laatste plek was waar ik met mijn man onbevangen gelukkig was. We hadden nog geen weet van ziekte. Een jaar later was alles voorbij. Nooit ziek geweest, te snel weg uit het leven. Nu ben ik altijd alleen en doe ik alles in mijn eentje’, huilde ze. Tranen met tuiten, ze kon niet wennen aan een leven zonder haar grote liefde. Begin 70 was hij nog maar, voegde ze er aan toe. Daarna sjokte ze naar de bus, terug naar huis. Ze bedankte me voor het luisteren. En ik wees haar op de boomgaard, op de schepping.

Appels en peren
Soms wordt een mens geheeld, juist in die schepping. Ook in het verdriet, in de eenzaamheid, in de twijfels. Ik had haar eerder die dag het verhaal verteld van een man die ook begin 70 is en die vaak in die boomgaard werkt. Dat deed hij bijna elke dag toen hij niet zeker wist of hij tijd van leven zou krijgen. Hij wist dat hij ziek was, maar hij zou nog van het ziekenhuis horen of hij behandeld kon worden. In dat vacuüm werkte hij in de boomgaard, bezig om de rotte appels en peren te verwijderen. Ik was ontroerd toen ik naar hem keek en zei hem dat ook. Hij vroeg waarom zijn werk in de boomgaard me zo raakte. Ik antwoordde dat het zo’n mooi beeld was: een zieke man werkt dag in dag uit in de boomgaard om de zieke appels en peren te verwijderen en zich te laven aan de vruchtbaarheid en de vitaliteit van de appelbomen en perenbomen. Het was en is zo’n mooi beeld omdat de schepping je blijkbaar kan helen in je verdriet en in je twijfels.

Je tranen drogen
Deze week hoorde ik het goede nieuws: hij kan behandeld worden en krijgt tijd van leven. Mijn hart maakte een sprongetje. En ik moest weer denken aan die mevrouw uit Lelystad. Ze zal haar man niet terugkrijgen, maar ik hoop dat ze toch weer naar Schier zal gaan en daar in de wind en de regen zich verbonden mag voelen met haar overleden man. Dat doet de schepping ook: je tranen drogen en je laten ervaren dat je deelt in iets dat groter is dan jezelf. Dat geeft ruimte om het uit te schreeuwen en hardop de naam van je overleden man te noemen. Ik hoop en bid dat ze in de eenzaamheid van het strand samen met die ene, haar man, mag zijn, bij een volgend bezoek aan Schier. Gisteravond heb ik haar dit verhaal gemaild, want ze had me haar mailadres gegeven. En ik heb voor haar gebeden.

Leo Fijen

 

 

Dood doet leven

Marinus van den Berg en Leo Fijen

Prijs: € 19,95

Nu te bestellen 

 

 

 

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 45!