Weekbrief Leo Fijen – 16 februari

Ik wil leven

Als je zoals ik even bent uitgeschakeld en opnieuw moet leren lopen, gaat alles trager en is er meer tijd voor het kleine leven. Dat is bij ons thuis vooral op de dinsdag en de vrijdag. Want dan zijn de kleinkinderen bij ons. Ze hebben continu rooster en melden zich dan om twee uur. De oudste gaat altijd meteen weer naar buiten om te spelen en te voetballen. De jongste vindt het fijn om bij oma even bij te komen en wat te knutselen. Afgelopen dinsdag was ik thuis, herstellende van een operatie voor een nieuwe heup. Die gaat goed, dat voelt als een geschenk. Lopen gaat steeds beter, ook een groot geschenk. Ik dank hierbij iedereen die voor mij gebeden heeft. Ik heb me gedragen gevoeld door velen. Dank u wel. Maar ik voelde me dinsdag ook gedragen door mijn kleinzoon van vijf jaar jong. Sam heet hij. Ik vroeg hem of hij met opa even mee wilde naar de kerk. Daar loop ik mijn rondjes om te revalideren. Bij alle stormen en regen en kou kan ik daar ongehinderd oefenen. Het is een nieuwe manier van getijdengebed. Ik doe mijn oefeningen en praat hardop tegen God. Ik loop vijf keer of meer een rondje in de kerk en groet dan ook alle overledenen. En ik wandel ook steeds weer langs Maria en vraag dan of zij een beetje over mij wil waken. Zo weet ik mij gedragen. Maar het meest word ik deze week gedragen door mijn kleinzoon die voor me uitloopt en soms woorden schreeuwt. De eerste keer verstond ik het niet goed, de tweede keer wel. Eeuwigheid, schreeuwde hij door de kerk. Ik wil leven, hoorde ik daarna. En vervolgens: ik wil dat niemand doodgaat. Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn kleinzoon schreeuwde om het leven, voor iedereen en overal, tot in de eeuwigheid. Het was geen bidden in de traditionele zin van het woord, maar ik had het gevoel dat hij hardop voor me bad.

Leo Fijen

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!