Weekbrief Leo Fijen – 15 september

Zusters als wachters bij Vredeskapel in Kerkrade

Soms heb je in je leven engelen nodig die je de weg wijzen. Zuster Ruth is voor mij zo’n engel gebleken. Sinds een paar maanden belt ze me om de week op mijn mobiele telefoon, met maar één verzoek: of ik de gebeden en gedachten van broeder Pierre-Marie Delfieux wil uitgeven in Nederland en Vlaanderen. Hij is in 1975 de stichter van de Monastieke Gemeenschappen van Jerusalem, een beweging die zich sindsdien verspreid heeft over grote steden in Europa. Want deze broeder Pierre-Marie Delfieux had ooit de woestijn gezocht in de verlatenheid van Algerije maar kwam daar tot de ontdekking dat de echte woestijn van onze tijd in de steden ligt. En waar de woestijn is, daar wenkt misschien ook de toekomst van het christendom, in de steden dus.

Schoonheid

Zuster Ruth heeft tot haar 40elevensjaar als juriste in Den Haag gewerkt op verschillende ministeries. Toen zocht ze tijdens haar vakantie het museum van de kartuizers in de bergen rond Grenoble op. Dat werd het moment dat alles veranderde in haar leven. Ze werd geroepen op een onvermijdelijke manier. Ze kon niet weigeren. En daarom zocht Ruth daarna een weg om te antwoorden op de roepstem van God. Ze vond haar bestemming bij de monastieke gemeenschappen van Jeruzalem, want ze gelooft dat de toekomst van de kerk in de grote stad ligt. Daar waar de woestijn het meest nadrukkelijk aanwezig is, daar brengen de broeders en zusters stilte, gebed en liturgie. Wanneer ik haar vraag wat zij het meest typerend aan het gebed en de liturgie vindt, hoeft ze niet lang na te denken: de schoonheid. Daar vinden jong en oud elkaar, gelovig en niet-gelovig, geleerd en niet-geleerd. In de schoonheid overstijgt en verbindt God alles.

Nieuwe plek

Ik kan het haar vragen want ik heb zuster Ruth deze week ontmoet, in Kerkrade. Want daar brengt ze haar vakantie door, om zuster Marie-Liesse Pouls gezelschap te houden. Samen hebben ze een missie: om bij de Vredeskapel een nieuwe plek voor de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem te vestigen. Zo ver is het nog niet. Maar ze geloven in deze droom. En ze doen dat in barre omstandigheden. Zuster Ruth heeft een kleine kamer voor zichzelf, zonder enig comfort, zonder douche. Die kamer is onderdeel van een voormalig klooster. En dat klooster staat leeg en biedt een troosteloze aanblik.

Grootste waker

Zuster Ruth kan er niet mee zitten. Ze heeft samen met zuster Marie-Liesse een hoger doel: om elke dag te bidden in de Vredeskapel, midden in het centrum van Kerkrade. Die kapel is er gekomen om te danken naar God toe dat zo veel mensen uit Kerkrade de oorlog hebben overleefd. En uit dankbaarheid is er nu 75 jaar elke dag aanbidding. Zuster Ruth is daar graag bij. Ze gelooft in de kracht van het gebed, ze leeft met de diepe overtuiging dat God met haar is. Met die diepe zekerheid heeft ze me toch weten te overtuigen: de gebeden voor elke dag gaan we uitgeven in het Nederlands. Toen ik haar dat vertelde, sprong ze een gat in de lucht. Ik dankte haar voor haar doorzettingsvermogen. Want daardoor heb ik de Vredeskapel leren kennen en weet ik dat er tekenen van hoop zijn in deze tijd. Ruim honderd vrijwilligers houden daar elke dag de wacht bij Christus. Maar de grootste waker is zuster Ruth. Voor mij is zij het bewijs dat engelen echt bestaan in deze tijd.

Leo Fijen

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!