Weekbrief Leo Fijen – 14 juni

Bernardus Peeters neemt eerste exemplaar Klooster! in ontvangst

Midden in de crisis van corona bel ik met Koningshoeven, abdij van de trappisten op de grens van Berkel-Enschot en Tilburg. Een vermoeide stem komt aan de telefoon. Het is vader-abt zelf. Ik ken hem al meer dan 20 jaar. Bernardus Peeters, jongen van Limburg, geroepen om God te zoeken in Brabant. Altijd opgewekt, steeds aandacht, hij verstaat de kunst om tijd te nemen als hij geen tijd heeft. Dat doet hij ook als ik hem ergens in maart bel. Ik schrik van zijn reactie. Ik hoor alleen maar een diepe zucht. Zo ken ik hem niet. Bijna verslagen door alles wat er gebeurt. In de wereld, in het religieuze leven, in Brabant, maar ook in zijn eigen klooster. Johannes Prins is gestorven, de hele communiteit in isolatie. Het is een zware tijd. Met veel vragen. Wat is de roeping van religieus leven in deze tijd? Maar ook: waarom heeft niemand oog voor het leed in verpleeghuizen en zorgcentra? En waarom ziet niemand wat er in de kloosters gebeurt aan leed en verdriet? Het moeilijkst vindt Bernardus Peeters dat de broeders Johannes Prins na diens sterven niet mochten verzorgen. Die laatste groet, dat laatste teken van liefde. Het is de broeders van Koningshoeven niet gegeven. Ik vertel vader-abt dat Klooster! in het teken zal staan van deze crisis, ook in de wereld van religieuzen. En ik zeg hem dat we toch durven te schrijven dat er groei kan zijn door deze crisis van corona heen. Ik vraag hem tenslotte of hij een column wil schrijven, 350 woorden. Hij zegt toe. Een paar weken later komt de column mijn mail binnen. Ik lees zijn woorden en ben ontroerd door zijn eerlijkheid. Hij schrijft dat hij in de crisis de rust niet kon vinden. Wat is mijn roeping? Wat is de zin van dit alles? Dat vraagt hij zich af. Hij wordt getroost door de openingszin van het conciliedocument Gaudium et Spes: ‘De vreugde en de hoop, het leed en de angst van de hedendaagse mens, vooral van de armen en van alle lijdenden, zijn ook de vreugde en de hoop, het leed en de angst van Christus’ leerlingen’. En hij kijkt elke dag naar het beeld van Maria, met het lichaam van haar dode zoon op haar schoot. Dat beeld staat in de kloostergang, Maria die er alles aan doet om het dode lichaam van haar zoon op te richten en te tonen aan ons allemaal. Dat beeld in de kloostergang en die openingszin van het conciliedocument brengen het leven terug in Bernardus Peeters. Hij weet weer wat zijn leven als monnik is en wat de betekenis van deze isolatie is. Stem geven aan de schreeuw van deze wereld. Dat is zijn roeping. En met deze woorden herinnert vader-abt ons aan de roeping van ons allemaal. Daarom is dit zomernummer van Klooster! een eerbetoon aan de doden in de kloosters. Daarom rijd ik naar Berkel-Enschot om het eerste nummer van deze speciale uitgave aan te bieden aan Bernardus Peeters. Want hij verwoordt als geen ander waar het om gaat: stem geven aan de schreeuw van deze wereld.

Leo Fijen

Klooster! 11 over groeien door de crisis van corona heen, verschijnt vrijdag 12 juni, telt 108 pagina’s en is te bestellen bij Adveniat
Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!