Witmarsum

Weekbrief Leo Fijen – 12 juli

Troost bij de Heer en Magnificat in het Fries

Mijn leven is een geschenk dat ik in dankbaarheid en genade aanvaard. Zo leef ik deze maanden op weg naar mijn 65everjaardag. En zo leef ik ook omdat ik in februari een nieuwe heup heb gekregen en als een kievit weer mag lopen. Maar zo leef ik ook omdat ik zie hoe anderen getroffen worden. Op de 80e verjaardag van zuster Agnes Vos moest ze als algemeen overste van de zusters van liefde in Schijndel weer een medezuster begeleiden naar het graf. En in de maanden rond haar 60-jarig kloosterjubileum verloor ze tien medezusters door corona. Ik leerde zuster Agnes kennen als een zorgzame en betrokken algemeen overste die zich overvraagd voelde in die periode want haar medezusters zaten in quarantaine en bleven allemaal op hun kamer. Wat een eenzaamheid, wat eren verdriet, een beproeving.

Witmarsum

Steeds heb ik me afgevraagd hoe ik zuster Agnes kon troosten. Afgelopen dinsdag was het zover. Peter van der Weide, de pastoor van Sneek,  en ik hadden haar uitgenodigd naar Witmarsum te komen. Want daar hadden de zusters van liefde uit Schijndel tientallen jaren gewerkt in onderwijs, pastoraat en gezinszorg. Zuster Agnes voelde daar voor en nam zuster Lambertina, zuster Alida-Marie en zuster Mirjam mee naar Friesland. In het pittoreske kerkje vertelden ze hun verhaal voor het geloofsgesprek dat op 2 augustus zal worden uitgezonden. Ze deden dat geweldig. Over het Evangelie naar de mensen brengen, over barmhartigheid en over de vergevende God. En toen was het woord aan zuster Agnes. Over de eenzame dood van haar medezusters in maart en april. Over de pijn in haar hart. Over het afgesneden zijn zonder afscheid te nemen. Toen vroeg ik of er dan in zo’n situatie nog troost mogelijk is. Daarop reageerde zuster Lambertina. Als alles je uit handen wordt geslagen, dan is er altijd de Heer. De anderen knikten.

Paaskaars

Ook die Heer heeft tastbare rituelen nodig om houvast te bieden aan allen die de weg zoeken op deze ongebaande werkelijkheid van corona. Daarom vertelt zuster Agnes afgelopen dinsdag over de eerste viering sinds half maart. Daar hoort de Paaskaars bij die nog steeds niet ontstoken is. Want de zusters hebben nooit meer gezamenlijk gevierd. Op zondag 5 juli gaat het licht van die Paaskaars branden. Voor het eerst. En zuster Agnes is daar geëmotioneerd over want in dat licht komen de overleden zusters tot leven en vormen weer één gemeenschap met de levende zusters. Het licht dat verwijst naar het Eeuwige Licht verbindt levenden en doden en herstelt de relaties in de gemeenschap van Schijndel. Troost bij de Heer heeft een teken nodig: het licht van de Paaskaars. Rouwen heeft een gemeenschap nodig die zichtbaar voor iedereen de breuk van de dood heelt en aan iedereen de relatie met de doden teruggeeft. Dat is leven door de dood heen. Peter van der Weiden staat na deze woorden van Agnes Vos dan op in Witmarsum en zingt tot besluit het Magnificat in het Fries.

Leo Fijen

 

Lees meer over Zr. Agnes Vos in de nieuwe Klooster! Groei

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!