Verzoening – Arianne Bos: ‘De hulp kwam van alle kanten’

Hoe verzoen je je met het leven als je van de een op de andere dag je huis, haven en veilige plek kwijtraakt? Terwijl je hoogzwanger bent en alles is ingericht op de komst van je eerste kind? Arianne Bos (1971) woonde in het jaar 2000 in Enschede, op een steenworp afstand van de opslagruimte met vuurwerk die op 13 mei ontplofte en haar hele woonwijk verwoestte.

“Het was prachtig weer, we kwamen net thuis met de boodschappen voor het weekend. Ergens in de buurt was er brand, we hoorden brandweerauto’s. Ik liep naar de achtertuin om de was binnen te halen. En toen: die enorme explosie. Mijn man riep: ‘We moeten weg!’ Ik heb in een reflex de fotoalbums gepakt en mijn man naar zolder gestuurd om de verzekeringspapieren te pakken. Daar ontdekte hij dat ons dak weg was. Op straat zag ik mensen huilen en schreeuwen. In een auto zonder ramen – die waren eruit geblazen – zijn we weggereden. Bij vrienden in Duitsland, net over de grens, zagen we enorme rookwolken boven Enschede. Dat er iets enorms gebeurd was druppelde langzaam binnen.” Arianne was acht maanden zwanger.

“Je plek is weg, je bent je zekerheid kwijt. Wat ik toen heb geleerd is dat je geholpen wordt op het moment dat je het zelf niet meer kan. Van alle kanten, ongevraagd en onverwacht. Onbekenden gaven spullen, mijn werkgever kwam op de fiets mijn salaris langsbrengen omdat ik geen bankpas meer had. Dat was enorm verrijkend en verzoenend. Twee weken na de ramp kregen we een gezonde zoon. Ik weet nu dat je leven – letterlijk – in éen klap kan veranderen. Om spullen of inrichting geef ik niet meer, wel om de gedachte er elke dag iets moois van te maken.”

 

Uit Klooster!10, blz. 21
Tekst Kalien Blonden, foto Rogier Veldman Photography

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 45!