Weekbrief Leo Fijen – 28 oktober

Allerzielen Als ik vanuit mijn zolderraam naar buiten kijk, geniet ik van het park van mijn dorp. Alles is op z’n mooist. De zon streelt mijn gezicht, de bomen betoveren met al hun kleuren mijn ogen, de kinderen die naar school gaan zingen hun blijheid naar mijn oren. Het is herfst, de natuur is niet meer ver af van het kantelpunt naar de winter: de grootste schoonheid komt tot me vlak voordat storm en regen me confronteren met de vergankelijkheid. De schepping leert ons zo de kunst van het sterven. Daarom weet je door de vallende bladeren dat dit de tijd is om onze doden te gedenken. Dat doen we met Allerheiligen en Allerzielen. Mensen die ons heilig zijn en ons ontvallen zijn, staan centraal. Ook mijn vader en moeder. Ik kijk dan naar oude foto’s van vakanties in Duitsland en voel de liefde door de beelden heen komen. Ze staan keurig te poseren in Fritzlar, dat mooie stadje in Hessen met vakwerkhuizen. Ik zie het geluk van mijn ouders en zou het liefst tegen hen willen praten om te vragen hoe het met hen gaat, in de hemel niet ver van God. En ik realiseer me dat ze minder dood zijn dan ik had gedacht: ik spreek hen aan, ik vraag hun te bidden voor mij. Mijn vader en moeder zijn 13 en 11 jaar dood, maar komen steeds dichterbij. Dat is het mysterie van de dood: dat onze overleden dierbaren steeds weer tot leven komen. Als ik zo zit te mijmeren bij de foto’s van mijn ouders en bij de schitterende kleuren van de herfst, ontvang ik een mail van een lezer. Ze vertelt me over haar vader die stierf toen ze nog maar vijf jaar oud was en aan wie ze geen herinnering heeft. Van haar oudere zus kreeg ze laatst het kerkboek van haar vader. En als ze daar in bladert, is haar vader meer nabij dan hij ooit was. Haar moeder stierf toen ze 23 jaar was. Ze was niet bij haar overlijden maar hoorde later wel haar stem in haar dromen. Sindsdien weet deze lezer dat de doden niet dood zijn maar tot ons blijven spreken. Dat is Allerzielen. Leo Fijen

Weekbrief Leo Fijen – 21 oktober

Schoonheid als toegangspoort naar religieuze ervaringen

Hoe kun je van betekenis zijn voor zoekers? Hoe kun je er als kerk zijn voor mensen die zoeken naar nieuwe betekenis in het leven? Wat kun je doen om jonge mensen aan te spreken die vaak niet meer de kennis hebben maar verlangen naar geborgenheid en heiligheid?

Weekbrief Leo Fijen – 7 oktober

Als katholieken vaker over God praten

Als ik dit weekend de krant pak, lees ik weer onheilspellende berichten: zwaar weer verwacht voor de kerk. Even later lees ik in hetzelfde bericht dat de kerk zich moet voorbereiden op een heftig stormfront.