Sint Willibrord 7 november – Willibrord gaf alles

De heilige Willibrord was voorbereid op zijn zending als missionaris in ons land door een klooster-opvoeding waarin hij had geleerd zichzelf niet te ontzien, zich te versterven en zich in vertrouwen aan God over te geven. Hij was daarvoor vanuit Engeland naar een streng klooster in Ierland gegaan. Hij stak vervolgens in een wankel bootje met twaalf gezellen de Noordzee over en kwam hier in een voor hem onbekend land, met een vreemde taal, andere gebruiken, zonder het diepgaande geloof waarmee hij was opgegroeid in de veilige beschutting van de kloostermuren. Alles was anders: hier was hij onbeschermd, blootgesteld aan de natuur, aan gevaren. Alles moest hij zelf opknappen. De omstandigheden waren een uitdaging en vermoedelijk een beproeving voor zijn missionaire ijver. Die ijver was enorm groot. En in een lang en vruchtbaar leven is hij door de gebieden van de Benelux en nog verder getrokken om het evangelie te verkondigen en de kerk te planten. Sint Bonifatius die een tijd met Willibrord samenwerkte, verkondigde eveneens het evangelie en deed dat moedig, onverschrokken. Hij vond de dood, werd vermoord toen hij op hoge leeftijd naar zijn eerste missiegebied in Friesland terugkeerde. De grote verkondigers van het geloof in onze streken hebben dus vele beproevingen doorstaan.

Beproevingen kennen wij ook. Ons geloof, ons vertrouwen en onze trouw aan God worden op de proef gesteld, nu ook weer, in het missiegebied dat ons land weer is geworden, rijp voor nieuwe evangelisatie. Want in een geseculariseerde maatschappij zullen er steeds omstandigheden en gebeurtenissen zijn die ons geloof aanvechten en die ons vertrouwen op de proef stellen. Maar er zullen ook altijd weer – ook in deze tijden van corona – momenten zijn die ons geloof juist kunnen bevestigen, ons vertrouwen kunnen sterken. Het gaat er dus mede om dat we altijd op zoek blijven gaan naar wat ons nieuwe impulsen kan geven, voor nieuwe inspiratie. Willibrord zocht die impuls voor zijn eigen leven in een klooster buiten zijn vaderland. Hij ging met moed en veel vertrouwen naar een onbekend gebied. Hij hield zich vast aan het vertrouwen dat zo rijk wordt beloond.

Het evangelie van vandaag verhaalt ons van de laatste ontmoeting van Jezus met zijn leerlingen. Ze hadden veel met hem meegemaakt, talloze wonderen ervaren. Ze hadden Zijn woorden gehoord en dagelijks in Zijn nabijheid mogen vertoeven, maar ook Zijn kruis gezien. En ze hadden de verrezen Heer een aantal keren mogen aanschouwen. ‘Toen zij Hem zagen, wierpen ze zich in aanbidding neer; sommigen echter twijfelden.’ De meeste apostelen vertrouwden zich aan Hem toe en zij aanbidden Hem. Sommigen echter twijfelen. We weten echter dat die twijfelaars heiligen zijn geworden, heilige apostelen. Dat geeft ons moed, want zij hebben getwijfeld, na al hun ervaringen, na zoveel met Hem gedeeld te hebben. Dan is er ook nog hoop voor ons met ons kleine geloof, met onze weinige moed, met onze zwakheid en twijfels!

Jezus antwoordt aan de apostelen die zo aarzelen en twijfelen of ze wel in aanbidding zullen neervallen: ‘Mij is alle macht gegeven, ga en maak alle volkeren tot mijn leerlingen…leert hun te onderhouden alles wat ik u bevolen heb…zie, Ik ben met u alle dagen..’. Jezus antwoordt dus in feite: alles, alles, alles. Je moet er helemaal voor gaan. Ik wil alles. Al je kaarten moet je op Mij zetten en op niets en niemand anders. Willibrord en alle eerste geloofsverkondigers getuigden van moed en ondernemingszin. Alles hebben zij gegeven. Dat was niet op menselijke kracht gebaseerd, maar op hun Godsvertrouwen en hun vorming in het geloof. Moge de voorspraak van de heilige Willibrord ons kleine geloof beschermen opdat wij steeds weer nieuwe inspiratie opdoen en geloofsverkondigers zullen zijn.

† Jan Hendriks

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!