“Gods liefde voor mij persoonlijk voelen was een bom die insloeg”

Ignis is een webmagazine over geloof, spiritualiteit en samenleving van de jezuïeten. Op Ignis kijkt men vanuit de eeuwenoude ignatiaanse spiritualiteit naar het christelijk geloof en de wereld om ons heen. Zij informeren en reiken verdieping aan in columns, essays en meditaties. 

Op Ignis verscheen in februari een artikel over het gebedsleven van een contemplatieve kloosterzuster. Dit is een aflevering van de serie #mijngebedsleven waarin mensen vertellen over hun gebed.

“Gods liefde voor mij persoonlijk voelen was een bom die insloeg”
Een van de bewoonsters van de dertig kluizen in het monasterium van Opgrimbie deelt haar weg en de crisis die ze doormaakte. Enkel citaten uit het artikel:

‘In het jaar 1989 ben ik ingetreden bij de Monastieke Familie van Betlehem. Wat me allereerst aantrok, was het leven en bidden in de eenzaamheid. Een manier van leven die ruimte schept voor een grote vrijheid in het gebed.

Onze levensvorm is vooral geïnspireerd op het leven in eenzaamheid en gemeenschap van de woestijnmonniken. Elke zuster leeft in een eigen kluis, waar ze bidt, eet en werkt. Tweemaal per dag komen we samen in de kerk voor het ochtendgebed en het avondgebed met de eucharistie.

De dag begint en eindigt met een gebedsgetijde (enkele psalmen en gebeden) in de cel. Door de dag heen bidden we terts, sext en noon (10 minuten); ieder waar ze zich bevindt, in de kluis of in haar werkplaats in het monasterium.De tijd vanaf de vespers tot de metten is geheel voorbehouden aan de Heer: ik kan zelf in de vrijheid van de Geest en de band van de gehoorzaamheid de tijd indelen voor stil gebed, lezing in de Heilige Schrift, aanbidding en slapen.

In de kluis werk ik vooral aan het vertalen van de liturgie. Daarnaast werk ik ook in de keuken of in de bakkerij, organiseer ik het keukenwerk, doe boodschappen of help waar nodig is. We verdienen de kost met het maken van serviesgoed, religieuze kunst en iconen.

Zaterdag en zondag worden de onderlinge relaties gevoed door diverse ontmoetingen, een grote wandeling in groepjes en een gezamenlijke maaltijd. De woestijndag op maandag doorbreekt het vaste ritme van de week en maakt het mogelijk te bidden zonder horloge.’

Wat is de zin van zo’n leven?

‘Ik stelde de vraag voor mijn intreden aan een cisterciënzer moniale. Een jongere zuster antwoordde: God. Een oudere zuster zei me: de liefde. Wat zou ik nu zelf antwoorden op die vraag?
Voor God leven is een vervullend leven. Maar na de dood van mijn vader begon de eenzaamheid zwaarder te wegen, het werd moeilijker om de week door te brengen bijna zonder contacten van persoon tot persoon. Wat is de zin van mijn leven hier? Wachten tot het moment van de dood?Wat doet mij doorgaan?’

Het hele artikel met de antwoorden op bovenstaande vragen kunt u lezen op Ignis webmagazine, via deze link.

Monasterium Onze-Lieve-Vrouw van het Fiat in Opgrimbie
In het hart van Limburg (Vlaanderen), dicht bij Nederland, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk ligt het monasterium Onze-Lieve-Vrouw van het Fiat als getuige van de christelijke wortels van Europa. Het monasterium met zijn kloosterpand van dertig kluizen ligt sinds 1999 verborgen in de stilte van de eenzaamheid die het bos van de Kempen biedt.

Monastieke familie
De monastieke Familie van Betlehem, Maria Tenhemel-opgenomen en de Heilige Bruno is op 1 november 1950 op het Sint-Pietersplein te Rome gesticht op het uur waarop Paus Pius XII het dogma afkondigde van de Tenhemelopneming van Maria : Maria is met ziel en lichaam ten hemel opgenomen. Enkele Franse pelgrims horen dan de oproep om alles te geven opdat er in de Kerk nieuwe gemeenschappen ontstaan. Hun roeping zal erin bestaan om deel te nemen aan het leven van de Moeder Gods die in het hart van de Drie-eenheid verblijft, in een leven van aanbidding van de Vader in Geest en Waarheid. Zo begint in 1951 in een klein dorpje in Frankrijk een gemeenschap godgewijde vrouwen in de stilte te leven volgens dit “Plan van de Maagd Maria”.

Het kloosterleven
De tijd vanaf het Angelus ’s avonds (19 u 15) tot aan het officie van de Metten (6 u 45), deze tijd van de nacht en de vroege dageraad is uitsluitend gereserveerd voor het waken in aanwezigheid van God. De uren van slaap en gebed in de eenzaamheid kunnen variëren volgens de mogelijkheden van elke monnik of moniale en volgens de vrijheid in de Heilige Geest. De meesten gaan vroeg slapen om heel vroeg op te staan en zich gedurende lange tijd met Gods Woord te voeden.
Het werk wordt in de kluizen verricht of in de eenzaamheid van ateliers in het monasterium, of ook wel aan het onthaal voor hen die daartoe de opdracht krijgen.
Elke monnik, elke moniale, ontvangt een cel om in eenzaamheid te bidden, te mediteren, het Woord Gods te bestuderen, te werken, te eten en te rusten. In navolging van de oude woestijnvaders weten zij dat degene die God als gezel heeft, nooit minder alleen is dan wanneer hij alleen is.

Om verder te lezen, klik hier.

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!