Broeder Marc Loriaux osb: ‘Een goed woord in een zee van stilte’

In de laatste nacht van een stilteretraite kwam het tot hem: een helder, intuïtief weten. Toen hij 22 was koos Marc Loriaux (1960) voor een Godgewijd leven. Hij verbrak zijn relatie, stopte met zijn studie en trad in bij de benedictijnen in Vaals. Sinds vier jaar woont hij in het Lioba-klooster in Egmond. Soms mist hij een relatie en vooral het hebben van kinderen, maar spijt van zijn keuze heeft hij niet: ‘Ik ben verslaafd aan het monnik-zijn.’

In de regel van Benedictus, zegt Marc Loriaux, komt het woord stilte niet voor: ‘Hij heeft het over zwijgzaamheid en daar is hij vrij radicaal in. Monniken dienen zoveel mogelijk stil te zijn. In Vaals moest je toestemming vragen aan de abt als je langer dan vijf minuten met iemand wilde praten. In het begin vatte ik die stiltecultuur verkeerd op. Alsof praten fout is, bijna een zonde. Maar Benedictus waarschuwt voor de macht van woorden. Je kunt er iemand mee tot leven wekken, maar ook vermoorden. Vandaar dat je zuinig en zorgvuldig moet zijn als je spreekt. Een goed woord moet in een zee van stilte neerkomen, dan kan het vruchtbaar zijn.’

Marc ontdekte door het zwijgen heen een diepere laag van stilte en ingetogenheid. ‘Daarin kan ik thuiskomen bij mezelf en dan pas kan ik God ontmoeten. In al mijn schoonheid, maar ook in al mijn schamelheid. Stilte is een voorwaarde om waarachtig te zijn en in mijn waarachtigheid de Heer te ontmoeten.’ Voor zijn favoriete stilte hoeft hij slechts de deur van het klooster uit te lopen. Daar zijn de Kennemerduinen, waar hij regelmatig wandelt. ‘Stil is het nooit, maar het geluid van de zee bevordert de beweging naar binnen toe, naar de innerlijke stilte. Daarbinnen betreed ik een intieme, heilige ruimte. Waar het zowel vredig als woelig kan zijn.’

Foto: Peter Beemsterboer