Bidden

Uit Thomas Quartier – Liefdes geboden

‘Je zult je innerlijk met de ander delen’

In mijn kindertijd zei mijn oma vaak tegen mij dat ze voor mij zou bidden. Toen ik in de puberteit kwam, had ik daar echt geen boodschap meer aan. Het ergerde me zelfs. Maar ik kon er niets aan doen, oma deed het toch. Ze nam me mee naar haar innerlijk en dat deelde ze met me. Ze leefde een contemplatieve liefde voor mij. Er waren fases in mijn leven dat ik weinig met gebed kon, en nog steeds vind ik het soms moeilijk om er betekenis aan te geven in mijn leven. Dan kan het juist een frissen wind zijn om voor anderen te bidden. Ik denk aan mijn petekinderen, van wie ik houd. Ik zeg regelmatig tegen ze dat ik in de abdij voor ze bid, iedere dag – ’s ochtends al heel vroeg. Nog vinden ze dan een leuk idee. ‘Dan slapen wij nog’, zegt mijn petekind van zes. Mijn peetzoon van twee lacht. Hij begrijpt nog niet echt wat ik ermee bedoel. Voelt hij het wel aan? Er zullen tijden komen dat ze er net zoals ik vroeger geen boodschap aan zullen hebben. Ik zal het, zo hoop ik, toch blijven doen. Contemplatie betekent dichter bij je geliefden te komen.

Dan kan er ook na fases van irritatie en afstand weer herkenning volgen: ‘Ik weet dat je me altijd binnen hebt willen laten in je innerlijk en dat je me meegenomen hebt. Wanneer ik wegrende, was ik toch bij je, in je hart, waar het vuur bleef branden. Zonder jouw contemplatieve momenten was dat vuur in mij gedoofd. Ik kan niet anders dan daar dankbaar voor zijn, dankbaar aan God die het vuur niet laat doven en de vlam alsmaar weer in de pan laat slaan.’ Ik zou het zo het liefst tegen mijn oma zeggen, maar ze is allang overleden. Toch zeg ik het, tegen mensen om mij heen, en daardoor bevind ik me zelf midden in een moment van contemplatieve liefde. Ik wil daarvan leren. Ik wil leren om niets voor mezelf te houden, zeker niet de ervaringen die me heilig en dierbaar zijn. Ik wil mijn geliefden in mijn eigen innerlijk dichtbij me hebben, wil één met hen zijn in Gods tegenwoordigheid. Ik wil hun alles geven wat ik op mijn weg vind.

Sta ik echter ook open voor hun vruchten? Ben ik bereid om hun intieme spirituele ervaringen te delen, er echt deel van te zijn? Ook dat moet en wil ik leren. Misschien is dat nog lastiger dan de ander zelf mee te nemen, maar het is even belangrijk. Hoeveel diepgang, hoeveel intimiteit en hoeveel warmte zou ik zonder dat inzicht missen? Hoe weinig sta ik er bij stil. Mogen alle mensen, hoe ze ook leven, het liefdesgebod volgen: ‘Je zult je innerlijk met de ander delen’. De wereld zal er een stuk goddelijker door worden.

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!