6e zondag van de veertigdagentijd – Palmzondag

Schriftlezingen: Lucas 19,28-40; Jesaja 50,4-7 en Lucas 22,14-23,56

In Lucas 19,28 komt Jezus aan in Jeruzalem; Jezus’ reis, waar hij in Lucas 9,51 ferm aan begint, komt hier aan zijn bestemming. Je maakt het bijna lijfelijk, stap voor stap, mee. In vers 29 nadert Hij, in vers 37 komt hij dichterbij, in 41 nog dichterbij om in vers 45 de tempel binnen te gaan, waarmee Hij eindelijk in het huis van mijn Vader komt (Luc 2,49). Hier hoort Hij, zoals Hij in 2,41 al zei. Maar hier ziet Hij ook hoe dit huis een rovershol is geworden en hoe de leiders (Hogepriesters en Schriftgeleerden) uitzien naar een gelegenheid om Hem uit de weg te ruimen, hoewel het volk Hem graag hoort.

De Jesaja lezing, vertelt een profetische roeping, opgebouwd volgens het stramien:
1) Roeping tot spreken (vers 4)
2) De last van de zending (vers 6)
3) vertrouwen in de Heer (vers 7-9).
Christenen zijn gewend om in hun liturgie het Oude Testament te begrijpen in het licht van het Nieuwe Testament. En in de liturgie van vandaag, Palmzondag, lijkt deze Jesajalezing een treffende voorafbeelding van de lotgevallen van Jezus. Het is alsof ‘l’histoire se repète’.

De psalm van deze dag is Psalm 22. U zult bij het zingen en bidden horen hoe deze psalm gebruikt is door de Evangelisten om Jezus’ lijden en kruisdood te beschrijven. Je herkent vele zinnen en woorden, en voelt hoe ze Jezus’ lijden hebben beschreven in het verlengde van het lijden en de vertwijfeling en het Godsvertrouwen van de bidders van deze psalm. Bid hem maar eens langzaam, probeer maar eens!

Tenslotte horen we, aan het begin van deze Passieweek, het lijdensverhaal volgens Lucas. Hij zelf noemt het een ‘Schouwspel’ (23,48). En inderdaad er is heel wat te zien; veel wat je aan het denken zet. Misschien was dat ook wel Lucas’ drijfveer om het lijdensverhaal te schrijven. Een beetje zoals The Passion, en -maar dan met je oren – de Matthäus Passion van Bach: een schouw-, een hoorspel dat aan het denken zet.
Lucas vertelt Jezus’ lijdensweg op zijn eigen wijze. En doet dat op een wijze die we bij geen van de andere schrijvers vinden. Zo vind ik het fascinerend dat Lucas aan de tafel van het laatste Avondmaal een gesprek (= symposium) tussen Jesus en zijn leerlingen inlast. Het gaat om Lucas 22,24-30. Daar heeft Jezus net gezegd: “Dit is mijn Lichaam…” en “deze beker is het nieuwe verbond door mijn bloed” of de leerlingen gaan bekvechten wie de beste leerling is! Heeft Hij net gesproken over zijn leven geven, over dienstbaar zijn in plaats van gediend worden, en kijken zij jaloers naar elkaar wie boven de anderen uitsteekt! Christen-zijn, doen zoals Jezus deed, is blijkbaar niet zo simpel! Soms lijkt wel of we het nooit leren. Toch goed dat we telkens weer deze Goede Week ‘tot zijn gedachtenis’ vieren.

Henk Bloem

In de gezongen voorbede –  Gij die geroepen hebt ‘Licht’ (Oosterhuis-Oomen) –  klinkt indringend:

Voor allen die gekruisigd worden,
wees niet niemand,
wees hun toekomst ongezien.

En iets verder:

“Voor uw naamgenoten in ons midden:
vluchtelingen, vreemden,
wees niet niemand.”