4e Zondag door het jaar A – Wie zijn gelukkig?

Schriftlezingen: Sefanja 2,3+3,12-13; 1 Korintiërs 1,26-31; en Matteüs 5,1-12a

Zo is het leven niet
Wij merken allemaal de breekbaarheid van het menselijk bestaan. Wie ouder wordt en als het lichaam niet meer zo meewerkt, als het geheugen en de geest ons een beetje in de steek laten, dan ervaren we heel duidelijk dat het leven hier op aarde eindig is, dat we geen twintig meer zijn en dat wij niet de superhelden zijn, die in reclame, op de televisie in andere media worden getoond. De reclame laat ons allemaal mensen zien met stralende tanden, een perfect figuur, succesvol en zonder financiële problemen. En het is zo: als alles goed gaat, je hebt geld en succes, je bent gezond met een leuke relatie, dan lijkt soms het enige probleem dat iedereen jou lekker je gang moet laten gaan, dat andere mensen niet moeilijk moeten doen, niet moeten zeuren. Maar eerlijk gezegd: zo is het leven niet.

Het echte leven
Toen ik priester werd gewijd was ik 24 jaar oud, een jong broekie. Het jaar ervoor deed ik een pastoraal jaar in een parochie in Leiden. In die eerste jaren heb ik heel veel huisbezoek gedaan, honderden mensen thuis bezocht. Wat het meeste indruk op mij maakte, waren de verhalen die ik te horen kreeg, de levensgeschiedenissen van de mensen die me voor het eerst van mijn leven inzicht gaven in wat mensen allemaal meemaken, hoe het echte plaatje eruit ziet. Ik mocht delen in verdriet van mensen, in hun vragen en pijn en zeker ook in hun vreugde. Het was voor mij een heel leerzame tijd, waar ik nog altijd dankbaar voor ben. Heel veel, vaak zieke en oudere mensen hebben me toen geleerd wat het leven eigenlijk is, wat er op je weg kan komen en zo begon ik als jong ventje iets meer van het échte leven te kennen, niet de wereld van de verwende, rijke, mooie, stralende, succesvolle jonge mensen, die ons alleen een valse voorstelling van het leven geven. Nog steeds moet ik regelmatig terugdenken aan wat zieken, oudere mensen, mensen met ervaring me hebben verteld en doorgegeven. Ja, eigenlijk zouden alle jonge mensen de verhalen moeten kunnen horen die u zou kunnen vertellen over wat het echte leven is met de vreugde en het verdriet, met de strijd, de successen en de mislukkingen, de verwachtingen en de tegenvallers en de mensenkennis die we gaandeweg hebben opgedaan, wat we “levenswijsheid” en “levenservaring” noemen.

Er zit geen liefde in
Een zuster in het verzorgingshuis liep even bij mijnheer De Boer naar binnen. Daar zag ze hem zitten te midden van allemaal chique cadeaus. Op verschillende pakjes zaten nog de labels van dure merken. Alles was nog onuitgepakt. Mijnheer De Boer zat daar midden in, hij zat sip en verdrietig tussen de pakjes te kijken. “Van wie hebt U al die pakjes gekregen”, vroeg de zuster “En waarom kijkt U dan niet blij?” “Het is van mijn dochter”, zei de man, “Ze heeft me die pakjes per post gestuurd, maar er zit geen liefde in. Liever een klein beetje liefde, die pakjes mag ze dan wel houden…”.

Wat is belangrijk, wat is geluk?
Wat is belangrijk in het leven? En wat is het dan een grote schat als je je geloof hebt en vertrouwen, vertrouwen in de liefde van God. De liefde van mensen en de liefde van God: die liefde is de grootste schat. Als die er is, is er altijd meer dan het gewone… In het evangelie dat we zojuist hebben gehoord neemt Jezus zijn leerlingen mee, een berg op, dat wil zeggen: even weg van de wereld en van de mensen die zoveel verwachtingen hadden van Jezus, die Hem tot koning wilden uitroepen en die Hem aanbaden als wonderdoener en profeet. Daar, boven op die berg, begint Jezus te praten met de woorden van dit evangelie, bekend als de “zaligsprekingen”. Wie prijst Jezus zalig, wie worden door Hem gelukkig genoemd? Nee, niet die mensen die gelukkig zijn volgens de normen van de wereld, volgens de wetten van succes, van heersen en voorspoed. Gelukkig zijn we volgens Hem als we arm van geest, eenvoudig zijn, als we zachtmoedig zijn en dus kunnen verdragen, als we erop gericht zijn het goede te doen, barmhartig te zijn, vrede te stichten. Kortom: als we een goed mens proberen te zijn en proberen tevreden en dankbaar te leven, dan zullen we gelukkig zijn.

Tevreden
Bekend is het verhaal van de prinses op de erwt. De clou van dat verhaal was dat zij zo verschrikkelijk verwend was; zij had altijd op de zachtste en fijnste bedden geslapen en kon daarom niets meer verdragen: die ene kleine erwt onder haar dikke matras hield haar al uit de slaap! Dus niet de vraag of we alles hebben wat ons hartje begeert, wijst ons de weg naar een gelukkig leven, maar de vraag of we toch blij en tevreden kunnen zijn als er iets aan mankeert, als we de kracht krijgen om aan te nemen wat op onze weg komt. Als we ons leven kunnen aanvaarden uit Gods hand. Niet gemakkelijk… Als het eens tegenzat en ik mopperde, zei mijn oma vroeger – u kent het misschien wel: “Niet klagen maar dragen en vragen om kracht”. Laten we vragen dat we positief mogen kunnen leven, met tevredenheid en dankbaarheid, ook als het allemaal niet zo makkelijk is. Dat we mogen leven met de kracht van vertrouwen. Dan is er meer dan het gewone…

† Jan Hendriks

Afbeelding De Bergrede, Károly Ferenczy, 1896, Hungarian National Gallery

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 45!