3e zondag van Pasen – Bezieling

Schriftlezingen: Handelingen 14+22-28, 1 Petrus 1,17-21 en Lucas 24,13-15

Onbegrijpelijk erg

De twee mannen die van Jeruzalem naar Emmaus lopen,
zitten vol van hun eigen gevoelens.
Het is allemaal anders gegaan
dan ze hadden gehoopt of verwacht:
Jezus, machtig in daad en woord, geliefd onder de mensen
was als de eerste de beste misdadiger aan de kant gezet
en ter dood gebracht.
Het was allemaal niet te begrijpen. Hoe had dit kunnen gebeuren?

Deze gevoelens zijn, denk ik, voor iedereen wel herkenbaar.
Als wij iets ergs mee maken, zeker als het iets is
wat we moeilijk kunnen begrijpen en vatten,
overkomt het ons ook wel
dat we als het ware helemaal opgesloten zitten
in dat vreselijke verdriet, die pijn
over wat er gebeurd is en we niet kunnen plaatsen.

Het gesprek

Een groot verdriet vraagt tijd.
Die tijd hebben we nodig om te herstellen
En om de blik weer naar voren te kunnen richten.
Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt,
dat is niet altijd waar,
maar wel worden wonden mettertijd anders.
Belangrijk is wel
dat we met iemand kunnen praten over alles wat is voorgevallen.
We merken ook:
sommige gesprekken helpen, andere juist niet.
De twee leerlingen zijn eerst met elkaar in gesprek,
maar ze komen er niet uit, het is doffe ellende.
Dan mengt die derde, die vreemdeling zich in dat gesprek
en dan opent zich geleidelijk een nieuw perspectief.

Luisteren

Het is belangrijker
dat de persoon met wie we spreken
goed kan luisteren,
dan dat hij of zij de antwoorden weet.
Zo begint het ook in het evangelie vandaag.
Die vreemde man die bij de leerlingen komt lopen, zegt zelf eerst niets,
hij begint te vragen, hij laat hen vertellen:
“Wat is er dan gebeurd?”
De leerlingen krijgen alle tijd om te vertellen
hoe ze de gebeurtenissen hebben ervaren.

Een ervaring

Daarna pas komt die vreemdeling met antwoorden, uitleg,
maar niet op een theoretische manier, Hij spreekt tot hun hart:
“Brandde ons hart niet in ons, zoals Hij onderweg met ons sprak?”

Dit gegeven is iets om ter harte te nemen.
De manier waarop wij dingen, gebeurtenissen ervaren,
is niet de enig mogelijke en soms ook niet de beste.
We moeten onze eigen negatieve gevoelens niet verabsoluteren, er is meer!
Wie het weleens heeft meegemaakt
kan bijvoorbeeld bevestigen dat als ons geloof een beetje is weggezakt,
we ineens weer geïnspireerd kunnen raken door een nieuwe ervaring op te doen,
ons te laten inspireren
door een cursus, een bedevaart, een boek, een bijzondere viering of een retraite bijvoorbeeld.

Alleen al de sfeer waarin we verkeren kan een heel negatieve
of juist een positieve invloed hebben.

Bezieling

In het evangelie worden die terneergeslagen leerlingen dus geïnspireerd en bezield
door de geest van de woorden van die vreemdeling
die bij hen kwam lopen
en door een bezielende viering
waarbij ze Hem herkennen aan het breken van het brood.

Zo werd de belangrijkste boodschap
van heel de christenheid,
dat centrale gegeven van ons christelijk geloof aan hen doorgegeven:
De Heer is verrezen!
Hij is werkelijk verrezen!
Dat ging leven in hun hart.
Somberheid en triestheid
maakten plaats voor vreugde en vrede.

Het laatste woord

Die centrale boodschap van de verrijzenis,
dat fundament van ons geloof,
geeft ook aan dat het laatste woord
dat over het leven van ieder van ons zal worden gesproken,
geen woord van aftakeling, ziekte en dood is,
maar een woord van leven,
van eeuwig leven en eeuwige vreugde.
Van ons wordt alleen gevraagd
dat we ons aan dat woord,
die boodschap van hoop en toekomst,
van verrijzenis en opstanding toevertrouwen,
niet alleen aan het eind van ons leven,
maar ook tijdens onze levensweg.
Want op die levensweg komen talloze momenten voor
van neerliggen en het niet zien,
van verdriet en niet begrijpen.
Dan moet er ruimte komen voor nieuwe bezieling
en dan mogen we opstaan, vooruit zien,
verder gaan, vertrouwen,
want dat donkere duister
heeft niet het laatste woord,
maar het licht en de vrede.

Zoek naar nieuw vuur

Heer, geef dat we dat mogen zien!
Dat is niet altijd gemakkelijk,
het gaat niet vanzelf dat we dan weer dat gelovig
en vertrouw-vol perspectief te pakken krijgen.

We hebben Iemand nodig die ons inspireert,
iemand die ons hart laat branden,
iets dat ons vuur geeft
en onze ogen open doet gaan.
Laten we dus allemaal
steeds op zoek blijven gaan naar dat vuur,
naar plaatsen en momenten
die ons kunnen inspireren en sterken
om onze weg met Jezus te gaan.

Mgr. Dr. Jan Hendriks

Het schilderij is van de Amerikaanse kunstenares Janet Brooks Gerloff (1947- 2008)

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!