2e Zondag van de Advent jaar B – Moed gevraagd!

Schriftlezingen: Jesaja 40,1-5+9-11; 2 Petrus 3,8-14 en Marcus 1,1-8

Kritisch en gedistantieerd
Johannes de Doper is echt een beetje een onaangepaste figuur: hij komt uit de woestijn, gekleed in kameelhaar en hij houdt zich in leven met sprinkhanen en wilde honing. Zijn hele verschijning en zijn optreden laten al zien dat hij afstand neemt van de maatschappij van zijn dagen, hij kijkt daar kritisch naar.

Wegbereider
Dat komt helemaal overeen met zijn boodschap, die een oproep tot bekering is: Bekeert U, kom tot inkeer, want de Heer komt! Johannes wordt in het evangelie vergeleken met een wegbereider, een bode die voor een koning werd uitgezonden om de wegen te controleren waar die met zijn koets overheen moest: de ergste kuilen moesten worden gedicht, rotsblokken en grote stenen van de weg af gehaald, zodat de koning kon komen. In geestelijke zin wordt dat dus van ieder van ons gevraagd in deze adventstijd. Waar stuit de koets van koning Christus bij ons op een rotsblok of kuil, waardoor Hij niet binnen kan rijden?

Rotsblokken en valkuilen
Die rotsblokken en kuilen voelen we als we de woorden, de boodschap van Jezus in ons hart proberen te laten binnen komen. Als Jezus zegt: “Vergeeft elkander”, bij wie heb je moeite om te vergeven? Daar ligt een rotsblok op je weg! Als Jezus zegt: “Oordeelt niet, opdat je niet geoordeeld worde”, over wie heb je scherpe oordelen? Daar ligt een valkuil op de route! Als Jezus zegt dat het voor een rijke moeilijk is om het rijk der hemelen binnen te gaan: zitten we soms vast aan ons geld of ons goed? Daar ligt een struikelblok op ons parcours. Als Jezus zegt dat we van het huis van God geen rovershol moeten maken: hoe is het met onze eerbied voor God, Zijn gebod en Zijn wil? Als Jezus de Farizeeër berispt die zo vol is van zichzelf, maar de nederigheid en bescheidenheid van de tollenaar prijst, hoe is dat dan bij ons geweest hoe bescheiden en nederig waren we zelf?

Afstand nemen
Maak de kuilen dicht, haal de stenen weg, dat is de oproep van Johannes, die dus zelf vrij duidelijk afstand neemt van de maatschappij van zijn tijd, levend in de woestijn met een gek dieet en rare kleren aan. Ook daarmee zegt hij ons natuurlijk iets: als de maatschappij ons referentiekader is, als we vinden wat ze zeggen in de media, als we doen wat je kunt lezen in de bladen of op internet, dan zijn die media, die bladen en het internet onze bijbel en niet het woord van de Heer, niet de boodschap van het evangelie!

Gelovig nadenken
Johannes roept ons op tot inkeer te komen door afstand te nemen van wat mén denkt, van wat mén vindt en van wat mén doet. Het is een oproep om zelf te denken, maar dan wel gelovig na te denken, geïnspireerd door het woord van de Heer, door de boodschap van het evangelie.

Het algemeen gemiddelde
Die oproep van Johannes de Doper in zijn kameelharen pij stelt ons de vraag of we misschien verburgerlijkt zijn, geen zout der aarde zijn, maar aarde geworden en aards. Inderdaad komt in Nederland uit onderzoeken en enquêtes naar voren dat de standpunten en visies van katholieken in onze maatschappij nauwelijks verschillen van die van andere mensen, dus het meest overeen komen met het algemeen gemiddelde, met wat men denkt en vindt. Waar is dan de godsdienstige identiteit gebleven? Zijn we dan niet iets te veel aangepast?

Moed gevraagd
Uit de tijd van de oorlog in Syrië herinner ik me twee kinderen uit een christelijk dorp in Syrië, dat door terreurgroep IS werd overvallen. Die kinderen moesten zich bekeren tot de Islam, maar ze antwoordden tot twee keer toe dat zij bij Jezus wilden horen. Toen werd hun hoofd eraf gehakt. Het is zomaar een gruwelijk detail van een van de vreselijke oorlogen die zoveel onschuldige mensen treffen, onder wie velen van onze medechristenen. Jaarlijks zijn er vele voorbeelden te geven van christenen die vervolgd worden en gedood. Van die christenen wordt moed gevraagd; het is er gevaarlijk om christen te zijn. Toch aanvaarden zij eerder het lijden dan mee te doen en moslim te worden. Dapper!  Verschillende onderzoeken komen met steeds weer hetzelfde resultaat: het christendom is de meest vervolgde godsdienst ter wereld. In een twintigtal landen in de wereld kun je het simpele feit dat je christen bent met de dood moeten bekopen of word je ernstig gediscrimineerd.

Wat heb je ervoor over?
En wij? Wat hebben we over voor ons geloof? Is de kerk voor ons een soort club waar we bepaalde dingen doen en onze kennissen ontmoeten? Of is er vuur in ons hart, een innerlijke kracht waardoor we keuzes maken, die soms ook weleens in kunnen gaan tegen de draad en de weg van onze tijd, omdat we uiteindelijk graag de weg willen bereiden voor de Heer die komt…? Dan moet je soms keuzes maken, voor de armen, de zwakken, voor God….  Ja, laten we in deze adventstijd “tot inkeer komen”, die obstakels verwijderen, geen luie-stoel-christendom, maar alles klaarmaken voor Zijn komst!

† Jan Hendriks

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 45!