16e Zondag door het jaar B – God verdwijnt in het rumoer

Schriftlezingen: Jeremia 23,1-6; Efeziërs 2,13-18 en Marcus 6,30-34

Zij was er… Dat er iemand voor je is…
Misschien hebt U het zelf ook zo meegemaakt: dat je moeder thuis met de thee op je zat te wachten als je uit school kwam. Je kon even je verhaal kwijt en daarna weer onbezorgd gaan spelen. Dat was zeker iets heel goeds: er is tijd en aandacht voor elkaar en doordat het kind zo fijn even kon praten, groeide de onderlinge band en die onderlinge band van vertrouwen was vaak de weg waarlangs waarden en normen en het geloof werden doorgegeven. Want wat is geloof uiteindelijk anders dan vertrouwen in een goede God die als een vader naar je luistert, En vertrouwen in een goede Moeder ook die onze Voorspreekster en Middelares is, die er voor ons is, Maria onze Moeder.

Luisteren naar hun verhaal
Eigenlijk is precies dat vermoedelijk de belangrijkste ervaring die je in het leven op kunt doen: dat er Iemand voor je is. En zo was die Mama met haar eenvoudig kopje thee ook een beeld van Gods liefde. Jezus doet het zelf op die manier in het evangelie van vandaag: de apostelen waren uitgestuurd, nu komen ze terug en Jezus luistert naar hun ervaringen, de leerlingen kunnen hun verhaal kwijt.

We zijn druk
Als je ouder wordt en midden in het leven staat, is het vaak druk. Als je in de kracht van je leven bent wordt er van alles van je gevraagd: werk, gezin, de school en de hobby’s van de kinderen, vrijwilligerswerk misschien en zorg voor ouder wordende ouders, er kan veel bij elkaar komen. Dat lijkt wel steeds vroeger te beginnen: kinderen zijn vaak al heel druk met school, computer, sport en muziek: kinderen op de basisschool met een volle agenda! Eigenlijk is dat niet zo ideaal, het is van belang wat afstand te nemen, te kunnen reflecteren op de dingen, op het leven, je contacten, je doelen.

Even wat rusten, even alleen
Jezus vindt dat in ieder geval blijkbaar ook, in het evangelie van vandaag: Hij neemt de apostelen die nog geen tijd hebben om eens rustig te eten of te drinken, mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn, wat uit te rusten, te reflecteren.

Geloof verdwijnt in de drukte
Dat is heel belangrijk. Het schijnt dat in onze samenleving meer dan de helft van de mensen zich niet of niet meer tot een godsdienst bekent. In het algemeen is het percentage mensen dat geen band heeft met een persoonlijke God, mensen die geen geloofsrelatie hebben, sterk gestegen. Natuurlijk vind ik dat ontzettend jammer. Het geloof is een grote rijkdom voor je leven, het geeft je waarden en normen mee, geeft je leven een ruimte en een diepte, het geeft je oog en hart voor andere mensen en het maakt dat je altijd perspectief hebt: hoe donker de wolken ook zijn, je hebt altijd uitzicht als je een geloof hebt. En het is natuurlijk ook spijtig dat Onze Lieve Heer die zoveel voor ons mensen doet, zo weinig wederliefde krijgt. Ik vind het dus zeer te betreuren als mensen niet geloven en dat dit er in onze samenleving zoveel zijn.

Wat stilte met je kan doen
Ik denk trouwens dat dit snel zou veranderen als mensen zo’n eenzame plaats zouden opzoeken om eens even alleen te zijn en geestelijk uit te rusten. Als je in de stilte bent, kom je tot je diepste zelf; je merkt dan dat je allerlei zaken heel anders gaat bekijken, je blik wordt anders: dingen waar je je vreselijk druk over maakte, worden dan van geen belang; dingen die je uit het oog had verloren, krijgen dan weer je aandacht. Stilte, reflectie, geestelijke rust, niet van het een naar het ander gaan, dat maakt dat je weer oog krijgt voor wat wezenlijk is. Zelf merk ik dat ieder jaar in de retraite. Niet voor niets dat die voor priesters voorgeschreven is. Stilte en bezinning zijn nodig; ik kan het U van harte aanbevelen!

Een eenzame plaats
Eigenlijk is dat wat er in het evangelie gebeurt: de apostelen gaan met Jezus naar een eenzame plaats; maar op die eenzame plaats treffen ze een grote menigte. Jezus krijgt medelijden met die mensen, ze zijn als schapen zonder herder. Die mensen kunnen als het ware even tot zichzelf komen, afstand nemen, daar op die eenzame plaats, waar Jezus tot hun hart spreekt. Bijna alle mensen hebben ergens in hun leven wel iets van God ervaren. Het is me vaker opgevallen dat zelfs niet gelovige mensen ergens in hun leven meestal wel een eye-opener hebben gehad, een kleine hint, een teken van Gods aanwezigheid en van hun zorg voor hen. Maar lang niet iedereen heeft dat teken herkend of er iets mee gedaan, daarvoor moet je stil staan, tot je door laten dringen en reflecteren op wat er is gebeurd, wat je is overkomen.

Zoek de stilte!
Laten we zelf toch met regelmaat die rust en die stilte opzoeken om in ons leven even stil te staan bij dat wat blijft en blijvend belang heeft en daarover biddend na te denken zodat we steeds meer gevoel mogen krijgen – ook in het leven van iedere dag – voor wat écht belangrijk is. Laten we dat vragen op voorspraak van Maria, die alles bewaarde in haar hart en het overwoog.

† Jan Hendriks

Afbeelding: Henryk Niestrój via Pixabay

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!