14e zondag door het jaar A – Tot overgave komen

Schriftlezingen: Zacheria 9,9-10; Romeinen 8,9.+11-13 en Matteüs 11,25-30

Vakantie!

Als mensen met vakantie gaan, komt er rust en ontspanning over hen – tenminste: als het goed is en de vakantie niet te vol is gepland met allerlei doelen en dingen die “moeten”. Vakantie – van het Latijnse “vacare” – is een tijd die niet is opgevuld, een “vacuüm”: vrij zijn van allerlei dingen: zorgen, werk, een jachtig tempo; en voor allerlei nieuwe indrukken. Het is een unieke kans om – vrij van het presteren en zich moeten bewijzen – het leven als gave te  kunnen beleven, aandacht te geven aan de kostbare geschenken waar we dagelijks mee leven, maar die we weinig waarderen waaronder de mensen met  wie wij leven, natuur en cultuur. Vakantie wordt dan een gelegenheid om anders en dieper te beleven wat ons geschonken is. In deze lijn kan de vakantie een geloofservaring zijn.

Een soort retraite…

Als we “vakantie” zo verstaan hoef je heus niet ver te gaan, hoef je geen uren in de file te staan om naar het plekje van je dromen te gaan. Vakantie kan als een soort retraite zijn: in een retraite neem je tenslotte ook afstand van de dagelijkse beslommeringen, je maakt je vrij om je dagen te wijden aan de  ontmoeting met God, jezelf te openen met Gods hulp voor Hemzelf en alles wat Hij je geeft; zo’n retraite kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat iemand de Eucharistie anders ervaart, dieper en echter, als nieuw, of met andere ogen zijn eigen leven bekijkt of meer gaat zien wat God hem of haar heeft  geschonken. In die zin kunnen een goede vakantie en een retraite dus op elkaar lijken.

“Komt allen tot mij…”

De woorden van Jezus in het evangelie van deze dag passen helemaal in dit kader: “Komt allen tot mij die uitgeput zijt en ik zal U rust en verlichting schenken… Gij zult rust vinden voor Uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht”. Veel mensen gaan gebukt onder hun eigen last, onder alles wat zij te dragen krijgen; het kan gaan om wat henzelf betreft: gezondheid, onmacht, dorheid; zorgen. De wereld legt ons het stereotiep op dat alles altijd succesvol en geweldig moet zijn, terwijl dat nu eenmaal niet de werkelijkheid is. De last waaronder mensen gebukt gaan kan moeilijkheden betreffen die zij met een ander of met anderen hebben of hebben gehad; soms zijn dat moeilijkheden die zij vrezen maar die er nog niet zijn en wellicht nooit zullen komen. Maar welke last ook op ons weegt, de neiging bestaat er zwaar aan te tillen, omdat we geneigd zijn die zelf te dragen, het volle gewicht ervan te torsen, zeker als we zelf veel kunnen. Moeten we deze last dan niet zelf kunnen dragen? Zijn we niet te zwak en moeten we ons niet schamen om hulp te vragen? Van wie het knapste jongetje of meisje van de klas is, wordt meestal veel gevraagd. De werkelijkheid is daarentegen dat we altijd iemand nodig hebben, we kunnen niets alleen! Wie bedenkt dat ons het leven is geschonken en onze levensadem een doorlopende gave is, zal zich bij al zijn mooie capaciteiten mogen realiseren dat hij altijd iemand nodig heeft en dus zijn lasten niet alleen moet dragen. Daarom is het niet zo erg om zelf niet zo  geweldig, niet zo knap en handig te zijn. Daarover zegt Jezus vandaag dat de hemelse dingen verborgen blijven voor wijzen en verstandigen, maar ze worden geopenbaard aan kinderen, dat wil zeggen: aan kleine mensen die zich afhankelijk weten, die zich ervan bewust zijn dat ze aan de hand van een goede Vader door het leven lopen.

Het kan ook een genade zijn

Ik heb al vaak gehoord: ik kon eigenlijk altijd alles, was knap en succesvol, het ging me eigenlijk voor de wind, maar pas toen ik met mijn eigen onmacht werd geconfronteerd werd mijn geloof echt en verdiept tot een persoonlijk contact met Christus. Toen werd ik een christen, pas toen ik me klein voelde en machteloos, zoals de Heer zelf die voor ons een machteloos kind wilde worden in de stal van Bethlehem. Als we merken dat we iets niet kunnen, kan dat ook een genade zijn, het is een kans om meer op God te gaan vertrouwen.

Overgave

Luister stil voor U heen met in uw hart de dingen waar U zwaar aan tilt, naar die andere woorden van Jezus in dit evangelie: “Alles is mij door mijn Vader in handen gegeven”. Alles? In Zijn handen? Ook die last? Ja, ook die! Ook die ligt in Zijn handen; ook dat ligt besloten in Zijn Hart. Dus dit is goed om steeds bewust te doen: maken we ons zorgen, dragen we een grote last, lijden we onder het juk van ons onvermogen? Geeft het over, geef het af aan Hem die alles al gedragen heeft, die alles in handen heeft, die weet waarom en hoe. Beleef bewust dat Hij het weet en dat Hij zijn bedoeling en Zijn redenen heeft. Wij zijn maar kinderen, zo’n klein kind dat onbekommerd aan de hand van papa loopt en nog niet nadenkt over de grote vragen van het leven, want Vader weet het toch veel beter en Hij zorgt overal voor. In het leven van dat kind komt ook een tijd van vragen: Wat is dit? Waarom is dat? Vaak zal het antwoord zijn dat het dit pas later zal kunnen begrijpen. Dat geldt ook voor de grote vragen van het leven, voor ons “Waarom?” Vakantie nemen is goed voor ons: een beetje afstand nemen, niet opgaan in de eigen zorgen, maar ze leggen in de handen van de Heer.

† Jan Hendriks

 

Vier keer per jaar een nieuwe, rijk gevulde Klooster! om even mee op adem te komen.
Nu voor maar € 35!